COLUMN ARNAUD VEERE




Column 2
Column 2

Sepuku, de eerzame dood!

Het lijkt een zwaar onderwerp, maar dit is het in feite niet. Voor de vechtsport staat “harakiri” ook wel sepuku genoemd nog steeds als een symbool van eigen beschikking, van eervol sterven en loyaliteit. Maar was dit ook echt het geval?

 

In het oude Japan was “gezicht” de enige eer die een man had. Je “gezicht” bestond uit je naam, de familie geschiedenis en helden daden. Niet iedereen had die, dus werd er altijd verwezen naar de goede daden. Een man was pas echt goed als hij betrouwbaar en loyaal was aan een meester of heerser. Vraag bleef dan over; waar was de heerser loyaal aan? Ten eerste aan zichzelf en ten tweede aan de heersende God traditie van dat moment. Tja, niet echt sterk maar de mensen deden het ermee.

 

Japan was toentertijd niet zo dicht bevolkt als nu. Elke Samurai of soldaat was van belang. Het waren roerige tijden met veel oorlogen en schermutselingen. De onderdrukking van de arme bevolking was zwaar. Heersers zwaaiden letterlijk met het zwaard van onderdrukking en uitbuiting, helaas was dit in de hele wereld hetzelfde. De ontwikkeling van de mens had ze verdeeld in hogere en lagere klassen. Er was nog geen echte middenklasse.

 

Om soldaten op het goede pad te houden was er de Bushido code. Een ere code onder strijders waarbij geregeld was waar gevochten kon worden en wat de rang en stand van een persoon was. Er was meer ongeschreven dan opgeschreven. Gehoorzaamheid was een der belangrijkste eigenschappen van de man. Vrouwen speelden zelden een rol van betekenis, helaas.

 

De code, het gevoel van eer en vooral de gehoorzaamheid hadden allemaal de dood als ultiem bewijs van trouw en loyaliteit. Het stond symbool voor eeuwige eer boete. De mensen gunde je deze vorm van dood en dachten er heel positief over. Zelfs de vijand had respect voor de persoon en betoonden eer. Het was eigenlijk een vreemde manier voor respect betonen aan iemand. Een sepuku (of harikiri – er zit verschil in) werd je verleend en in het openbaar voltrokken. Er zijn gevallen waar dit niet zo was. De toeschouwers waren net gekleed en kwamen samen om de dood te vieren. Er was nauwelijks rouw.

 

Er waren diverse methoden voor zelfdoding die steevast werden gevolgd door het eervol afhakken van het hoofd door een geliefde of vriend. De traditie heeft zich niet verder dan Japan verspreid en komt ook nergens anders voor. Het is en blijft een heel interessant onderwerp om te bestuderen. Wat ging er om in het hoofd van een Japanner in die tijd?

 

Arnaud van der Veere©


Column 1
Column 1

Dood door schuld? 

Sterven in de ring is voor een vechter het ultieme wat je kan overkomen. Maar als het dan ook echt gebeurt levert het veel problemen op. De heldhaftige gedachte blijkt dan enorm veel consequenties te hebben voor zowel de sport als de organisatie. Daar zit je als vechter niet op te wachten.

 

Maar je gaat niet dood door de wedstrijd. Het sterven begint in de trainingsruimte. Veel buitenlanders, bijna 60% van onze klanten, vraagt om 10 of 12 oz bokshandschoenen. Daar sparren ze me. Als ik ze vertel dat wij in Nederland met 16 of zelfs meer oz handschoenen trainen en sparren kijken ze me vreemd aan.

 

In bijna alle landen word er met die kleine handschoenen gespart. De meeste sparringen zijn alternatieve wedstrijden en er word soms behoorlijk gesloopt. Zelf heb ik in veel landen meegetraind en dat was soms regelrecht overleven. Een van de oorzaken is deze vorm van sparren. Veel mensen hebben hoofdpijn maar komen de volgende dag weer terug. Het is alleen voor de “die hards”. En nu blijkt dat we dat ook echt zo moeten noemen.

 

Vraag is echter aan wie dit ligt? Is het de trainer, de coach of de vechter die schuldig is? In bijna alle gevallen is het de sfeer binnen de school, de heersende cultuur en de doelstellingen van de school die doorslaggevend zijn. Je wilt nooit opgeven, zelfs niet als je een slechte dag hebt. Iedereen raakt een keer geblesseerd, heeft een slechte dag of word ziek. Binnen zo een school is opgeven “not done”. Je komt trainen en neemt je pak slaag. Dit heeft vaak ernstige lange termijn gevolgen.

 

Een vechter is een onderdeel van een cultuur. Iedere school trekt een eigen soort mensen aan. Vechters worden gemaakt op verschillende manieren, maar het publiek bepaald uiteindelijk welk soort vechter het liefste word gezien. Juist, de sloper, de knokker en de doorzetter. Dat zijn de mensen die door het publiek gedragen worden. De technicus, slimme vechter, punten tikker of tacticus worden maar door een select publiek gewaardeerd. Dat levert niet veel stoelen op.

 

Om een vechter te zijn moet je stoelen verkopen, volgers hebben, populair kunnen doen en ook nog een keer spektakel kunnen laten zien. Het is zeker niet gemakkelijk. Loop je schade op, zoals elke sporter, dan bouwt dit langzaam maar zeker op en kan dit op een gegeven moment naar buiten komen. Met soms de dood tot gevolg. Dat zie je in meerdere sporten.

 

Is het dood door schuld of dood door gevolg? Probeer zelf deze vraag eens te beantwoorden; Hoever ga jij voor roem en glorie?

 

 

Arnaud van der Veere©